มีอยู่ช่วงหนึ่งในชีวิตเทรด
ที่ฉันไม่ได้เปิดบัญชีเทรด
แต่เปิดบัญชีเติมเงินแทน

เติม
เติม
เติม
เหมือนการเติมเงินในเกม
แต่เกมนี้ไม่มีหัวใจให้เพิ่ม
มีแต่ความเสียใจให้สะสม

ทุกครั้งที่พอร์ตติดลบ
ใจมันจะกระซิบว่า
แค่เติมอีกนิดเดียว เดี๋ยวก็กลับมา
ทุกครั้งที่พลาด
เราจะปลอบใจตัวเองว่า
ยังมีทุนสำรองอยู่ เดี๋ยวแก้ไม้สุดท้าย

แต่สุดท้าย…
ไม้สุดท้าย ก็ไม่เคย “สุดท้าย” จริงๆ

และนั่นคือกับดักที่เราเรียกมันว่า การเทรด
แต่จริงๆ มันคือการ หนีความจริง

แล้วจะหยุดยังไง?

เปลี่ยนจาก “เติมเงิน” เป็น “เติมแผน”

อย่าถามว่า “มีเงินเหลือเท่าไหร่”
ให้ถามว่า “มีแผนหรือยัง”

ถ้ายังไม่มีระบบ
ไม่มีแผน MM
ไม่มีเหตุผลในการเข้าออก
อย่าเติมแม้แต่บาทเดียว

จำให้ได้ว่าตลาดไม่ได้ต้องการเงินเพิ่มของเรา

ตลาดไม่ได้หิวเงินเรา
มันแค่ “ซื่อสัตย์” กับทุกออเดอร์
ไม่มีสิทธิพิเศษให้คนที่เติมเยอะ
มีแต่โทษหนักขึ้น ถ้าไม่มีวินัย

ลองห้ามตัวเองเติมให้ได้ “สัก 30 วัน”

ตั้งเป้าเลยว่า จะเทรดเฉพาะในเงินที่มี
และไม่เติมไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เพราะถ้าเราทำได้
เราจะเริ่มเทรดด้วย “หัว” แทน “ใจ”

บันทึกทุกครั้งที่อยากเติม

ทุกครั้งที่อยากเติม
ให้หยิบสมุดมาจดว่า ทำไมถึงอยากเติม?
กลัวเหรอ? เสียดายเหรอ? หวังอะไรอยู่?
แค่ได้เขียน…บางครั้งคำตอบก็เปลี่ยนใจเราได้

คิดเสมอว่าเงินที่เติม = ซื้อบทเรียนแพงที่สุด

ถ้าไม่อยากซื้อบทเรียนเดิมซ้ำ
ก็อย่าจ่ายค่าเทอมซ้ำ

บางที
เราไม่ได้หมดตัวเพราะพอร์ต
แต่เพราะไม่เคย หยุดถามตัวเอง ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่

วันไหนที่เราหยุดเติม แล้วเริ่มเติม สติ
วันนั้นแหละ…
เราจะเริ่มเป็นเทรดเดอร์
ไม่ใช่แค่ คนเล่นกราฟ